Приветствую Вас Гость | RSS

ПЛАСТИЛИНОВЫЙ АИСТ  

Суббота, 31-10-2020, 13:27
Главная » Файлы » Участники » Пластилиновый Аист - 11. [31.10.09]

Валдзіс Фугаш (г. Могилев)
02-11-2009, 21:37

*  *  *

...Іншая мова, асьцярожныя словы,

пяшчотныя дотыкі, петтынг, размова,

уважлівы позірк, нясьмелыя рухі,

нібы чакаюць дазволу - дрыжаць Твае рукі...

а на двары дождж і мы чуем машыны,

але нам напляваць, бо ў пакоі адныя мы...

Ідзе час і нам трэба ісьці...

усё была цудоўна.

пабеглі, "прости".

 

 

 

*+*+*

Адлегласьць… Бязьлітасная з’ява.

Яна не дазваляе: кахаць яскрава,

Кахаць па-сапраўднаму;

Не гутарыць нічога млява

Празь сеціва й па тэлефону запытываць пра справы;

Не сумаваць у слухалку моўчкі,

А абдымаць пяшчотна й бачыць Яе Вочы,

Скуру адчуваць замест кавАлка плястмАсы;

Не ісьці да Яе праз квітковыя касы;

Разьвітвацца не на вечар й не на два;

Страчаць Яе чароўны пах з-за паху цягніка;

Не апранаць вільгОтныя вОчы;

Не ў адзіноцтве па іншаму гораду крочыць…

 

Адлегласьць – бязьлітасная з'ява,

Нішчыць мары Іншых яе справа.

Але пачуцьці немагчыма

Закрануць ніякім чынам,

Толькі б трэба разабрацца

Што, калі ды як.

Хіба толькі для сЯБЕ?..

 

 

  

*  *  *

бязладзіца ў Тваем пакоі

й папера на падлозе

стварае атмасфэры ціск -

ня трэ нам іхнія напоі.

праменьчык сонца пазірае

на нас з Табою асьцярожна,

каб не адцягнуць увагі

адзін ад аднаго.

заплюшчы вочы й глядзі

як файна зараз у гэтай клетцы,

у якой мы побач з Табой

й я чую як сэрца Твае б'ецца.

аніхто не замінае

й кожны момант - гэта шчасьце.

а самае галоўнае -

мы забываем аб часе.

я вельмі пільна сачу

за рухам вачэй-нябёсаў

спадзяюся там я патану.

калі не - прашу ў лёсу

пакінуць назаўжды

мяне побач зь імі,

каб заўсёды мець магчымасьць

разьвітацца з Радзімай.

толькі будзь са мною разам

прашу, Ты толькі не сыходзь.

калі раптам не будзе побач

хаця б у снах да мяне прыходзь.

патрэбна мне

нібы паветра

Ты і толькі Ты.

 
 

*  *  *

Імітацыцыя адукацыі

Й адсутнасьць трансфармацыі -

Цудоўны шлях да дэградацыі

Мясцовае псэўданацыі.

Пакаленьне, з тварамі аленяў

Коўзае на каленях.

Мэтанакіраванае атупленьне

Зьнішчае ўсе памкненьні.

Думкі па-за стандартам

Застаюцца толькі з фартам.

Твае стаўленьне з жартам

Можа скончыцца інфарктам

У пакаленьня за саракоўнік,

Бо мабыць раптам спадар палкоўнік

Наведаецца да памяркоўных -

бяз сьветлае будучыні, пасьлядоўна.

ідэі новыя й клёвыя

дарэмныя й бязплённыя.

вось такія вось вясёлыя

рэаліі жыцьцёвыя.

 
*   *  *

 

я буду балёнікам,

Ты будзь маім ветрам.

мы разам залежым у

незалежным паветры.

мы побач, мы ўдзьвох.

гэта сапраўднае шчасьце.

Ты - адзіны мой Бог,

майго сэрца багацьце.

Ты і я... а вакол Цішыня.

гэта Мара мая.

мая і Твая...

 

 

 

*  *  *

я застануся адзін

пасярод чалавечых ільдзін.

дацягнуся да зор

непатрэбных нікому.

нецярплівая глеба -

мая лесьвіца ў неба

наканаваная лёсам,

але я буду попелам...

 

...я буду вольны.

 

 

 

 

*   *   *

(К)

Мая любоў, мая Краіна.

Як цяжка нам з табою жыць.

Бо, ты, як шкло, цябе я легка

Пустэччу спраў магу разбіць.

(В)

бо Ты, як я, жадаеш волі,

жадаеш праўды да сябе,

Твае сыны, дзеля Цябе,

не сьпецыяльна, а паволі,

ні кроплі не шкадуючы сябе,

змагаюцца за волю, праўду,

за НЕЗАЛЕЖНАСЬЦЬ для Цябе!

што словам, думкай, вершам, творам,

што стужкай на сваёй руцэ,

Ён будзе волю Беларусі

абараняць у галаве.

няхай зьнішчаюць, паляць, стрэляць,

ня згіне наш Народ буйны!

мацней за шкло, нават жалеза,

наш дух застанецца жывы!

Жывы наш Дух і Беларусь!

і не разбіць нас аніколі!

...і з гэтай думкай я малюсь,

за Змагароў і Беларусь...

Категория: Пластилиновый Аист - 11. [31.10.09] | Добавил: Nerpa
Просмотров: 1079 | Загрузок: 0 | Рейтинг: 5.0/3
Всего комментариев: 0
Имя *:
Email *:
Код *: